‘Ik ga niet meer naar die stomme overblijf. Ik moest gewoon ei eten.’ Op de stoep voor school rolt mijn oudste dochter dramatisch met haar ogen. ‘Weet je wel hoe smerig dat is?’

Iedereen heeft wel iets dat hij of zij niet lust. Sinds ik als kleuter werd gedwongen tot het opdrinken van een beker warm geworden schoolmelk, begin ik alleen van de geur van melk spontaan te kokhalzen. Marvy heeft hetzelfde met ei. Gekookt, geklutst of gespiegeld, het gaat er niet in. Zal je net zien, eten de meisjes voor het eerst op school, staat er tortilla op het menu.

Nine to five

Sinds twee weken blijven Marvy en Pippa over en maken ze dagen van negen tot vijf. Tenminste als ze na school geen bijles Catalaans hebben van die ontzettend leuke meester Alex, maar daarover later meer in een nieuw blog. Heftig, hoor ik je denken, en dat is het ook. Dé reden dat ik mijn meiden in eerste instantie gewoon elke middag om één uur ophaalde. ‘Daar kom je nog wel van terug,’ waarschuwde onze Catalaanse buurvrouw. Inmiddels weet ik: alle kinderen van de campo (het Catalaanse platteland) lunchen op school. Zo ook de vier jongsten van de acht buurkinderen.

Schuldgevoel

Mijn schuldgevoel heb ik geparkeerd. Nee, het is geen eigen belang dat de meisjes overblijven. Al ben ik de eerste die toegeeft dat bijna drie uur per dag onderweg van en naar school best tijdrovend is als je naast de dagelijkse rompslomp ook nog wilt werken én huiswerk Spaans moet maken. Ook voor Marvy en Pippa was het heen-en-weren nogal onrustig. Van de twee uur pauze zaten ze drie kwartier in de auto. Nee, dan de overblijf. Na een warm en over het algemeen gezond drie gangen diner, mogen ze naar hartenlust tafeltennissen, robots bouwen van technisch LEGO, voetballen op het schoolplein, huiswerk maken in de bieb of gewoon een beetje rondlummelen en kletsen met vriendinnen. Eén ding staat vast, van de gesprekken aan onze keukentafel leren ze geen Catalaans.

Wat de pot schaft

Nou zijn de dames van de menjador (letterlijk vertaald eetkamer) volgens mijn kinderen behoorlijk streng. Het bord moet leeg, eerder mag je niet van tafel. Tja, dan is het wel even wennen als je in plaats van bruine boterhammen met pindakaas en witte kadetjes oude Beemster, paella, gemarineerde inktvis, witte bonen, gegrilde groenten en tonijn krijgt voorgeschoteld. Ach, in Nederland aten de meisjes ook vaak met lange tanden. Van een ‘Bah, ik lust geen nasi’ tot ‘Nee hè, niet weer boerenkool’ en de simpele conclusie ‘We eten vandaag smerig, Pip.’ Op gerechten beginnend met de ‘P’ na was het niet snel goed.

Vreemde ogen dwingen

Wonderbaarlijk hoe vreemde ogen dwingen. De afgelopen weken heb ik al drie keer van Pip en twee keer van Marvy gehoord: ‘Ik mocht vandaag als eerste (van de dertig overblijvers) van tafel. Beter, van een moeder die vies kookt, ben ik in sneltreinvaart gepromoveerd naar de beste kokkin ter wereld.

PS.

Om het ei-probleem uit de wereld te helpen, liet ik buurvrouw Fernanda onlangs een briefje schrijven. Sinds Marvy ‘allergisch’ is voor ei, hoeft ze geen tortilla meer te eten. Helaas voor mijn dochter bevat cake ook ei. Ja, de dames van de menjador nemen hun werk uiterst serieus.

lunchen op schoolMenu del dia: Gebonden pompoensoep, varkensvlees in tomatengroentesaus, onbeperkt stokbrood en een appeltje toe.  warme lunch op schoolVandaag heeft Pip, op de uit de kluiten gewassen champignons na, best lekker gegeten.wat-de-pot-schaft3

De schoolkeuken! Met dank aan fotograaf Marvy.

GEEF EEN REACTIE / DEEL JOUW REISTIPS!