‘Volg je hart, want dat klopt.’ Een afscheidskaartje van vrienden. ‘Het komt wel GOED schatje’, een boodschap speciaal voor de meisjes. Ansichten met gelukspoppetjes, beschermengeltjes, Delfts Blauw, ontdek-je-stad-boekjes, 12 met een strik bij elkaar gebonden persoonlijke boodschappen (voor elke nieuwe maand in het komende jaar één), van nicht Marissa een zelfgemaakte, houten slinger met daarop de Spaanse tekst Siga Sus Suenos, kilo’s oude Beemster, pure hagelslag, zoute drop, stroopwafels en zes potten pindakaas. Jongens, zo verwend op ons emigratie-afscheidsfeest.

Nederland zegt: Adios

Van alle afscheidscadeaus was de grootste tranentrekker Nederland zegt: ADIOS. Een glossy à la LINDA. van maar liefst 120 pagina’s. Maandenlang in het diepste geheim gemaakt door mijn besties Ilse, Suus en Be die samenwerken met oude én nieuwe vrienden en close familie.

Een megatrip down memory lane. Vergeten anekdotes, grappige weetjes, foto’s uit de oude doos, late night chat sessies van jaren geleden, klassenfoto’s van de meiden, rijmpjes en gedichten, het grote-Familie Mathey-kruiswoordraadsel, hilarische emigratietips, rake oneliners, hartjes onder de riem en persoonlijke afscheidsspeeches die je hoopt te horen (bij wijze van spreken dan hè) op je eigen begrafenis. I feel so blessed.

Wanneer ik door ons eigen tijdschrift blader, denk ik: Waarom wilde ik eigenlijk weg? Afscheid nemen doet zo’n pijn. Maar dan kijk ik naar buiten, naar de palmbomen achter het terras van onze finca, de bladeren die zo mooi afsteken tegen de felblauwe hemel. En onmiddellijk is daar het besef. Dat we geluksvogels zijn, dat we dit avontuur als gezin mogen beleven.

Afscheid nemen bestaat niet

Afscheid nemen doet pijn. En we hebben wat gedag moeten zeggen onze laatste weken in Nederland. Afscheid van de hockeyclub, op turnen en NKT. Afscheid van de basisschool, van klasgenoten en de klas. Afscheid van de BFF’s en onze eigen lieve vrienden. Afscheid van de Beemster, van ons fijne familiehuis en alle buren.

Afscheid van zolderschatten – is het belangrijk, nee weg ermee – en van dat wat niet in de verhuiswagen past. Afscheid van Pip’s blauw geverfde kledingkast, die alleen in stukken door het trapgat naar beneden ging. Ontroostbaar was mijn kind. Afscheid van mijn allerliefste mama, zus en nicht Bóinn. Afscheid van alles dat ons lief is.

Krijg ik het te kwaad, denk ik ook aan Marco. En aan de woorden die ik hem zo vaak heb horen zingen:
Afscheid nemen bestaat niet. Ik ga wel weg, maar verlaat je niet.’

Zie hier ons AFSCHEID

afscheid emigrerenEverything starts with….de verkoop van ons huis. Twee weken duurt het tot bovenstaande melding op Funda verschijnt. Slik. Nu wordt het pas echt, echt! Dag lief huis, voor de acht gelukkigste jaren van mijn leven.
afscheid emigreren

afscheid emigratieNa de verkoop van ons huis, volgen de overbodige spullen. Wie maakt ons los?afscheid emigrerenDa’s pech! Bijna al onze zolderschatten weg 🙂emigratie afscheidNa een toptoernooi met haar clubje, nemen de teamgenootjes van Pip afscheid met het allercoolste cadeau. Tranen.over leven in Spanje afscheidAfscheid van de vriendinnen. We organiseren een heuse tentennacht in de tuin. Veertien gillende keukenmeiden, stapels hamburgers op de barbecue, zakken snoep in slaapzakken en natuurlijk geen oog dicht doen. Mag de pret niet drukken.afscheid emigrerenHet laatste weekend van juni vieren we vrijdag en zaterdag feest. Voor onze  vrienden en familie een AFSCHEIDSFEEST in Spaanse sferen. Na een slapeloze tentennacht, het doen van de laatste boodschappen en het maken van 10 soorten tapas sta ik strak van de adrenaline. Instorten doen we later wel. Nu is het feest. En hoe. Tot zes uur in de ochtend gaat het dak eraf. Een fiësta waar we nog jarenlang op kunnen teren.  emigratie afscheidMijn nicht maakte voor ons deze geweldige slinger. Lieve Marissa, hij hangt op de logeerkamer hoor! Met een beetje geluk inspireert jouw cadeau onze gasten hun dromen waar te maken. emigratie afscheidEen kleine sneakpeak in het allermooiste cadeau aller tijden. emigratie afscheidPassen en meten, tot op de vierkante centimeter wordt de verhuiswagen gevuld. Met een steen in mijn maag neem ik afscheid van de verhuizers. ‘Rijden jullie wel voorzichtig? In die wagen zit heel ons leven.’afscheid emigratieLinksom, rechtsom, ondersteboven, achterstevoren, wat de verhuizers ook proberen, Pips kledingkast krijgen ze niet door het trapgat. Er zit niets anders op dan ‘m te slopen. Bij het zien van de berg blauwe splinters en planken breekt Pip. ‘Mijn lievelingskast, ik krijg noooooit meer zooooo’n moohooje kast,’ huilt ze met horten en stoten. Pijn, dat hoopje planken, vertegenwoordigt haar grote verdriet. Ze wil niet verhuizen, niet weg van haar vriendinnen, niet weg uit haar buurt en al helemaal niet stoppen met hockey. Later vinden we in haar kamer de sleutel van kapotte kast. We hangen ‘m aan een ketting, tranen worden gedroogd en Pip is voorlopig weer blij.afscheid emigratieLaatste nacht in ons inmiddels zielloze droomhuis. Met z’n zessen (inclusief de honden) kamperen we op matrasjes in de woonkamer. Wederom doe ik geen oog dicht.over leven in Spanje

afscheid emigratieAfscheid van de liefste. Na een heftige ochtend, waarin we in de stomende regen en met huilende dochters afscheid nemen van de plek waar we zoveel mooie herinneringen maakten, doen we bij de notaris officieel afstand van ‘ons’ droomhuis. Letterlijk dakloos, moet ik me binnen 24 uur uitschrijven bij de gemeente. Heb je je paspoort voor nodig. En die kan ik natuurlijk niet vinden. Zijn ze per ongeluk in de verhuiswagen belandt? Of in de bus van Serge, een van de vrienden die met lief naar Spanje vertrekt?  Stress. Van het hoogste niveau.

Bus gaat overhoop. Niets. In elk geval geen paspoorten. Speel ik de hoofdrol in Ik vertrek? Het zal de mannen een worst wezen. Ze moeten nu echt weg. Later vind ik de paspoorten gewoon in mijn belangrijke-papieren-doos, die ik met onze koffers in de gang van vriendin Astrid achterliet. Dezelfde doos die ik om zes uur ’s morgens al tot de bodem had doorzocht. Heb ik al gezegd dat emigreren stressvol is?emigratie afscheidDe meisjes en ik logeren de komende twee weken bij mijn vriendin en haar zoon. Nog maar een week geleden zijn ze in een woning tegenover ons oude huis getrokken. Superfijn dat we gewoon in onze ‘eigen’ straat kunnen blijven, maar het blijft gek om continu vreemde mensen in ‘mijn’ huis te zien.  afscheid emigratieFeestje hier, borreltje daar, etentje zus, afspraakje zo. Elke avond is het feest. Omdat het kan. Nu nog wel.afscheid emigrerenOpa en oma wonen deels in Nederland en Spanje en vinden het als enigen niet erg dat wij emigreren. Geen dramatisch AFSCHEID dus, maar gezellig naar de film en daarna genieten van homemade frietjes van opa.afscheid emigratieQualitytime met zus en nicht. Met z’n vijven verkennen we de wadden bij Pieterburen. Windstoten, regenbuien, hagel, niets blijft ons bespaard, maar wat een heerlijk weekend met heel veel lol en ook een traan.

over leven in Spanje afscheidIn en om onze nieuwe finca wordt intussen flink geklust. emigratie afscheidDubbel AFSCHEID van groep 7. BFF Merel slaat namelijk groep 8 over. De stapel AFSCHEIDScadeaus groeit elke dag. Voor vertrek boek ik twee koffers bij en nog moet ik 80 euro bijbetalen voor overgewicht. afscheid emigratieLekker en oer-Hollands: BFF-tompoezen afscheid emigratiePip’s juffen organiseren een Spaanse ochtend. Iedereen mag verkleed, de kinderen leren woordjes Spaans en Pip trakteert snoeptapas en alcoholvrije  sangria. Wat een fiësta. Alleen op papier wordt gehuild. over leven in SpanjeNog maar eens borrelen met de eerste besties.

over leven in Spanje afscheidMet de ‘nieuwe’ besties eet ik belachelijk goed Japans bij Hakata Senpachi tegenover de Rai in Amsterdam over leven in SpanjeVoor mijn moeder, zus en voor mezelf laat ik een AFSCHEIDStegeltje maken. Wat ik hiermee wil zeggen? Ik vergeet jullie niet. En ach, wat is nou helemaal 1750 kilometer?afscheid emigratieOndertussen in mercat de Tortosa…afscheid emigratieDe beschermengeltjes van oma Ludy staan nog altijd naast hun bed.afscheid over leven in spanjeHet zilveren medaillon van BFF Faye hangt boven Pips het bureau. Want, stel je voor dat het kwijtraakt. afscheid emigratieEn dan is daar het moment: AFSCHEID van mam, zus en nicht. Hightea bij Nurks in de Hout in Haarlem, een knus restaurant van ex-collega Mandy die jaren eerder het roer omgooide. Geweldige plek, heerlijke hapjes, maar geen van allen genieten we echt.emigratie afscheidDag lieve allemaal. Uit het oog, maar NOOIT uit mijn hart.

Bewaren

Bewaren

4 comments

  1. Mooi geschreven en heel herkenbaar! Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik denk aan mijn afscheid nu twee jaar geleden. Heel moeilijk! Al die herinneringen en mensen die je achterlaat. Gelukkig ben ik na 2 jaar nog steeds blij dat ik de stap heb gezet om naar Colombia te gaan. Succes!

  2. Bon Dia Sabine, Dank je wel voor je lieve compliment. Ja, het blijft lastig. Ik kan me voorstellen dat gemis niet over gaat. Daarom leven we bij de dag. Hopelijk ben ik over twee jaar nog net zou blij met mijn stap als jij. Fijne avond.

  3. Mooie blog…Leuk als er mensen zijn die in hun leven laten kijken hoe het er aan toe gaat bij emigreren..Wij zetten binnenkort de stap met onze twee kinderen.Levenskwaliteit is belangrijk.Maar zijn er nog niet uit welk deel van spanje het zal worden…Onze laatste trip was Valencia tem Barcelona met ondermeer een tussenverblijf in Vinaros.Groeten, Johan en famillie

  4. Hoi Johan, bedankt voor je reactie. Dat is ons gebied en dat is een heerlijke regio. Groen, authentiek, cultureel en niet te
    touristisch. Onze eerste winter hier, maar het valt niet tegen. Het leeft. Succes met het maken van een keuze. Adeu Petra

GEEF EEN REACTIE / DEEL JOUW REISTIPS!